Ik ga voor drie maanden naar Palestina uit menselijkheid en in solidariteit met de Palestijnen die dag in, dag uit de apartheid, de dreiging en het onmenselijke zionistische geweld van de Israëlische staat en gewelddadige kolonisten moeten ondergaan.
Ik ga er solidariteitswerk doen door als buitenstaander aanwezig te zijn, in de hoop dat dit een ontradend effect heeft op de geweldplegers. Daarnaast zal ik de gebeurtenissen die ik meemaak zo goed mogelijk proberen te documenteren en er verslag van uitbrengen. Daarbovenop wil ik op een speelse manier lokale bewoners, en vooral kinderen, ontmoeten en een aantal van mijn passies, zoals jongleren, clownerie, reuzenzeepbellen en windvliegers, met hen delen.
Ik vlieg zondag 4 oktober naar Amman, de hoofdstad van Jordanië, vanwaar ik de dag erna naar de Israëlische grens zal trekken, om hopelijk binnengelaten te worden en een visum voor drie maanden te krijgen. Vandaaruit zal ik de Westelijke Jordaanoever doorkruisen op weg naar Jeruzalem, om een lokaal telefoonnummer te kopen voor ik naar Ramallah ga, waar ik nog een tweedaagse training zal volgen. Dit komt bovenop de twaalf uur durende training die ik online al volgde bij de International Solidarity Movement (ISM), de organisatie waarin ik mijn vrijwilligerswerk ga doen op de Westelijke Jordaanoever. Deze door Palestijnen geleide organisatie zal ons in duo’s uitsturen naar dorpen en boerderijen op het platteland waar geweld verwacht wordt. We zullen kort bij de lokale bewoners verblijven om hen te ondersteunen en bij te staan.
Ik ben al sinds jongs af aan verontwaardigd over wat er in Israël en Palestina gebeurt. De ontwikkelingen van de laatste jaren, zowel op de Westelijke Jordaanoever als in Gaza, verscheuren mijn hart, tot tranen toe, vooral wat betreft het lot dat de kinderen ondergaan. Het voelt allemaal aan als een groot onrecht: een onrecht waaraan onze westerse en Belgische regeringen, en een groot aantal bedrijven en universiteiten, medeplichtig zijn.
Na een aantal jaren van een verminderd of indirecter engagement voel ik de nood om me opnieuw meer aan te sluiten bij het activisme. Ik wil mijn lichaam en mijn privileges in de strijd gooien. Niet alleen de Palestijnse zaak, maar ook andere thema’s liggen me nauw aan het hart. Wat er vandaag in Palestina gebeurt, doet op ideologisch vlak voor mij echter heel sterk denken aan wat de nazi’s in de jaren dertig en veertig hebben gedaan. Ik zou mezelf later niet in de spiegel kunnen kijken als ik niets zou hebben geprobeerd te doen dat verder gaat dan hier protesteren.
Tegelijk ben ik me er in mijn persoonlijke leven van bewust dat ik een gespannen relatie heb met conflicten. Soms vertoon ik conflictvermijdend gedrag, terwijl ik op andere momenten emotioneel te sterk op conflicten reageer. Ik vraag me dan ook af of dit mee aan de basis ligt van mijn keuze om net naar een conflictgebied te gaan. Misschien is het ook een manier om mezelf uit te dagen en mijn verhouding tot conflict beter te begrijpen.
De voorbije jaren heb ik verschillende technieken en tools aangeleerd om op emotioneel vlak beter voor mezelf te zorgen. Ik denk daarbij onder andere aan ademhalingstechnieken, stemwerk, zelfmassage en vormen van therapeutische expressie, zoals clownerie, neurografisch tekenen en zang. Die technieken zullen zeker van pas komen om mezelf tijdens dit werk te ondersteunen en om op een gezonde manier om te gaan met wat ik ter plaatse zal meemaken.
De apartheid, de concentratiekampen — zowel Gaza, de steden op de Westelijke Jordaanoever als de gevangenissen waar foltering en andere mensenrechtenschendingen plaatsvinden — en de racistische wetgeving en overheid, met haar praktijken van kolonialisme en etnische zuivering, zijn voor mij onaanvaardbaar. Ik kan het onaanvaardbare misschien niet alleen veranderen, maar ik kan wel proberen iets te veranderen aan de onaanvaardbare omstandigheden waarin sommige Palestijnen leven. Ik wil niet zomaar aanvaarden wat voor mij onaanvaardbaar is.
Ik hoop dit werk een dikke maand te kunnen doen, eventueel gevolgd door of afgewisseld met ander, ‘lichter’ werk. Ik ben me namelijk goed bewust van de risico’s die dit werk op psychologisch en emotioneel vlak met zich meebrengt. Ik ben een gevoelig iemand en maak me ook zorgen over wat dit allemaal met mij zal doen. Daarom heb ik al contacten met andere organisaties ter plaatse, zoals de Palestijnse circusschool en Red Noses, een organisatie van ziekenhuisclowns.
De clown speelt een belangrijke rol in mijn leven. Etymologisch is de paljas aan de clown gelinkt, net als het Spaanse woord daarvoor: payaso. Vandaar komt dus de naam van mijn project, Paljastina, dat op sociale media te vinden is — op Facebook en Instagram — en dat een eigen website heeft: Paljastina.be.